Met bonzende hoofdpijn strompel ik de tarmac van het vliegveld op. Portugal. Vijf jaar geleden was het al liefde op het eerste zicht. Eindelijk herenigd. Alle zintuigen op scherp en diep inhaleren.
De geur van Zuid-Portugal. Een zweem zeezout. Een vleug eucalyptus. De lucht vol verwachtingen. Een nieuw leven. Het mijne.
De klank van het Portugees. Het boerse knauwen, de stuurse blik, het warme welkom. Oortjes in, lievlingsmuziek op. Het gemis van België wat temperen. En verder? Rust, stilte, een gezapig tempo.
De smaken. De smaak van een overheerlijke Pastel de Nata. Een Sumol erbij. Terrasje doen. Longboardje in elkaar vijzen. De vermoeidheid van de laatste dagen van me af proberen te schudden.
Het zicht. Witte huizen. Zilverreigers die opvliegen wanneer wij onze landing inzetten. Besneeuwde bergtoppen in Frankrijk, droge valleien in Portugal. Mijn nieuwe moederland. Sinaasappels als laanboom, palmbomen als verwelkoming, kurkeiken op de heuvels, sporen van een sluimerende lente.
En het voelen. Het gevoel van welkom te zijn. De stenige bodem onder mijn voeten, het grindpad naar Cruzinha, mijn nieuwe thuis...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten