Volgende week. Volgende week rond deze tijd arriveer ik op Portugese bodem. Een gebeurtenis waar ik tegelijkertijd enorm naar uit kijk én een heilige schrik voor heb. De inpakstress slaat toe. En hoe. De afscheidstress. De afwerkstress. De tijdsnood.
Ik ben er nog niet klaar voor. En toch tikt de klok genadeloos verder. Zonder rekening te houden met mijn paniekaanvallen. Met mijn pre-heimwee. Met het feit dat ik schrik heb voor de grote stap in het onbekende. Het zal er zo plots zijn. De taal, de omgeving, de eenzaamheid, de drukte, de afstand. Dju zeg, ik ga hier wat dingen missen. Wat mensen ook. Maar, zijn we niet allemaal een beetje gewoontebeesten?
Intussen spoor ik voor een voorlaatste keer richting Mechelen. Om er nog enkele bergen werk te verzetten, enkele openstaande deuren zachtjes achter me dicht te trekken. Uitgebreid tijd om afscheid te nemen is er niet. Daarna wordt het weer een hollen van hot naar her. Van inpakken naar handtekeningen verzamelen op belangrijk Portugees papierwerk. Van afscheid nemen van het huis en enkele vrienden naar het organiseren van een oudejaarsfeest. Van goesting om te vertrekken naar angst om het bekende los te laten.
Neen, ik ben er duidelijk nog niet klaar voor.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten