Equilíbrio

Equilíbrio. De titel van dit nachtelijke schrijfsel is het Portugees voor 'evenwicht'. Maar je hoeft natuurlijk geen groot linguïst te zijn om dat uit te vlooien. Evenwicht dus. Maar het had evengoed 'diversiteit' kunnen zijn. Of 'ontnuchtering'. Zelfs 'settelen' had gekund.

De afgelopen twee weken zijn voorbij geraasd. Het leven gaat hier wat trager dan in ons koude kikkerlandje, maar de dagen lijken net sneller voorbij te vliegen. Een tijdsgerelateerde contradictio in terminis zoals dat heet. De stress heb ik hier al enkele keren voelen opkomen. Stress in een stressloze omgeving. Je moet het maar kunnen. De vele nieuwe impressies die enkele weken geleden alleen als positief ervaren werden hebben intussen ook hun schaduwzijde blootgegeven...

Ik ben moe. Ik ben 'het' misschien soms ook wel moe. De nieuwigheden, het sociale, de diversiteit. Niet zozeer de diversiteit aan alles wat hier rondkruipt, -springt, en -vliegt, maar wel de diversiteit aan talen, culturen, meningen en persoonlijkheden. Het maakt het leven hier enerzijds boeiend en anderzijds soms verstikkend ondraaglijk. Het leven in een gemeenschap als die van A Rocha kan zwaar uitvallen. Het evenwicht zoeken is soms als balanceren op een slappe koord. Moeilijk.

Het doet je ook sterk nadenken over het leven. En over jezelf. Over je verleden. En over waar je morgen wil staan. En volgende week. Hoe jij jezelf verhoudt tot andere mensen. En of dat ook effectief is wat je aankan. Ja, ik ben gek op nieuwigheden. Altijd al geweest. Gemakkelijk afgeleid ook. Maar trop? Dat is teveel. Sociaal dan? Natuurlijk wel. En net daarom is donderdag mijn favoriete dag van de week. Visitors day. Nieuwe mensen leren kennen. Boerinnenbondgewijs. Een zwerm oudjes om je heen. Een babbeltje over vogels, over vlinders en over bijen. Wat gekken over de meisjes met 70-jarige knarren. Wat toekomstplannen maken ook. Gezellig tafelen met z'n vijftien. Maar erna? Erna zou ik soms graag in een diepe, koele put willen kruipen. Me even afsluiten van de wereld. Tot innerlijke rust komen. Om weer volop van de diversiteit te kunnen genieten. Een koppel Engelse gibbermeiden, een zwijgzame Fransman, een Portugese jongedame met prinsesallures, een lange Portugees met een apart gevoel voor humor, ... Ik heb ze lief. En soms zou ik ze graag een dag of twee niet moeten zien. Maar daarvoor zijn de weekends uitgevonden zeker?

Evenwicht dus. Belangrijk op het longboard, op de fiets, bij het jongleren en in het leven in het algemeen. Een altijddurende opdracht. Een spel van vallen en opstaan.

"Lieverd, neem je jouw slackline mee? Kunnen we lekker samen balanceren. En die lijn? Die zetten we superstrak."

No doubt.

The Road

We schrijven dinsdag 6 januari. 's Ochtends vroeg. Maar dan ook echt vroeg. Té vroeg in feite. Marianne en ik zoeven over de snelweg richting Charleroi. Richting vliegveld. En ook al een beetje richting Portugal. Slaapdronken. En met een kleine knoop in de maag omwille van het nakende afscheid. Met lodderogen waar zelfs de loeiharde beats van Stromae nauwelijks verandering in kunnen brengen. Eerste afslag gemist, tweede keer verkeerd gereden. De digitale klok tikt genadeloos verder. Charleroi Airport aka Brussels South. Eindelijk. En ook: 'nu al?'.

Twaalf minuten wandelen tot de hal. Gigantische rijen aan de incheckbalie. De knoop in mijn maag, die zich hier al enkele dagen genesteld had, en die bij elk afscheid weer wat strakker getrokken werd, staat zo strak als een vers gespannen vioolsnaar. Het longboard. Volledig ontmanteld, wielen netjes opgeborgen onderin de rugzak. Een plank. Meer is het niet. Als 'een klein instrument zoals een gitaar, cello of viool' mee mag, kan dit geen enkel probleem opleveren, toch? Security hier, security daar. Vasttapen aan de rugzak dan? Of weegt ie dan teveel? Bijbetalen? Thuislaten? Vlucht missen? De adrenaline giert door mijn lijf. En diezelfde klok blijft genadeloos verder tikken.

En al die tijd ben jij daar. Meestressend. De knoop delend. En zoveel meer. Dat mijn plank, wielen én ikzelf hier geraakt zijn heb ik ook aan jou te danken. En zoveel meer. En daarvoor wil ik je bedanken. Liefhebben ook. Zoveel meer.

Vandaag deelden we een eerste tripje. Mijn board en ikzelf. Maar ook jij was erbij. Diep weggestoken hier vanbinnen. Deze beelden zijn dan ook voor jou. Ik heb heel erg genoten van de tocht vandaag. Ik hoop dat jij er evenveel van geniet...

Liefs.

Eindelijk!

Zonder verdere commentaar...

Pasteis, Blauwe rotslijsters en pick-nicken in de zon

Lekker knus in de zetel, dichtbij de warme kachel, pijnig ik mijn hersenen op zoek naar wat het topmoment was van de afgelopen week. Mijn eerste week hier in Portugal.

Was het de overweldigende geur van zeezout, Cistus en Eucalyptus op de tarmac in Faro die mijn neus binnenwaaide?

Was het dat kleine vreugdesprongetje bij het zien van de pompelmoesboom in de tuin? Versgeperst pompelmoessap als ontbijt anyone?

Of was het die wandeling op de kliffen tussen Punto de Piedade en Praia da Luz met Blauwe rotslijster en Slechtvalk? Of die nectardrinkende Blauwe eksters? Uit aloë vera-bloemen dan nog. Vlakbij.

Was het misschien eerder een van de extatische ervaringen bij het bijten in een heerlijke Pastel de Nata?

Het lachen, gieren en brullen toen Hannah in een bord cake ging zitten misschien?

Of was het die Kwartel die ik opstootte, de ijzige cinemazaal met slechts 3 bezoekers, de biddende Grijze wouw onderweg naar de cinema, mijn vreugde toen ik ontdekte dat die 'biddende' vogel in de verte geen Torenvalk was,... ?

Of gaan we de culinaire toer op met herinneringen aan die heerlijke visstamppot van gisterenmiddag, die citroencake van vorige week donderdag, de batatas bravas van vanavond, de kipschotel van eerder deze week, de smakelijke veggieschotels van euh...

Potverdorie zeg. Smaken, herinneringen, talen, namen, wensen, werkopdrachten, skypegesprekken,... Het loopt allemaal als een grote, vieze brij door elkaar heen. In en uit mijn hoofd. Vermoeiend is het wel. Anders ook. Vernieuwend. En eerlijk gezegd ook wel een beetje leuk.

Oh ja, en dat topmoment van de week? Tja, mag ik ze allemaal nemen? Gewoon. Omdat het kan?

Dankjewel

Picture-time!

Gewoon enkele foto's tussendoor van de directe omgeving van Cruzinha. Zonder al te veel commentaar...

 

Cruzinha en Linda

Agave aan de oprit

 

Olijfbomen in de weide aan de overkant van de straat. Rio Alvor in de verte

Gerinkel van bellen in de wei hoeft niet altijd een troep schapen te betekenen zo blijkt...

Thuiskomen

Met bonzende hoofdpijn strompel ik de tarmac van het vliegveld op. Portugal. Vijf jaar geleden was het al liefde op het eerste zicht. Eindelijk herenigd. Alle zintuigen op scherp en diep inhaleren.

De geur van Zuid-Portugal. Een zweem zeezout. Een vleug eucalyptus. De lucht vol verwachtingen. Een nieuw leven. Het mijne.

De klank van het Portugees. Het boerse knauwen, de stuurse blik, het warme welkom. Oortjes in, lievlingsmuziek op. Het gemis van België wat temperen. En verder? Rust, stilte, een gezapig tempo.

De smaken. De smaak van een overheerlijke Pastel de Nata. Een Sumol erbij. Terrasje doen. Longboardje in elkaar vijzen. De vermoeidheid van de laatste dagen van me af proberen te schudden.

Het zicht. Witte huizen. Zilverreigers die opvliegen wanneer wij onze landing inzetten. Besneeuwde bergtoppen in Frankrijk, droge valleien in Portugal. Mijn nieuwe moederland. Sinaasappels als laanboom, palmbomen als verwelkoming, kurkeiken op de heuvels, sporen van een sluimerende lente.

En het voelen. Het gevoel van welkom te zijn. De stenige bodem onder mijn voeten, het grindpad naar Cruzinha, mijn nieuwe thuis...