Inpakstress

Volgende week. Volgende week rond deze tijd arriveer ik op Portugese bodem. Een gebeurtenis waar ik tegelijkertijd enorm naar uit kijk én een heilige schrik voor heb. De inpakstress slaat toe. En hoe. De afscheidstress. De afwerkstress. De tijdsnood.

Ik ben er nog niet klaar voor. En toch tikt de klok genadeloos verder. Zonder rekening te houden met mijn paniekaanvallen. Met mijn pre-heimwee. Met het feit dat ik schrik heb voor de grote stap in het onbekende. Het zal er zo plots zijn. De taal, de omgeving, de eenzaamheid, de drukte, de afstand. Dju zeg, ik ga hier wat dingen missen. Wat mensen ook. Maar, zijn we niet allemaal een beetje gewoontebeesten?

Intussen spoor ik voor een voorlaatste keer richting Mechelen. Om er nog enkele bergen werk te verzetten, enkele openstaande deuren zachtjes achter me dicht te trekken. Uitgebreid tijd om afscheid te nemen is er niet. Daarna wordt het weer een hollen van hot naar her. Van inpakken naar handtekeningen verzamelen op belangrijk Portugees papierwerk. Van afscheid nemen van het huis en enkele vrienden naar het organiseren van een oudejaarsfeest. Van goesting om te vertrekken naar angst om het bekende los te laten.

Neen, ik ben er duidelijk nog niet klaar voor.

Pre-departure

Gonzen. Mijn eerste woord van mijn eerste bijdrage op deze blog moest wel iets met bijen te maken hebben. Maar vandaag heb ik het niet over het gonzen van de bijen. Mijn hoofd gonst. Zoveel ideeën, zoveel vragen, zoveel verhalen,... Het rommelt. Vesuvius-stijl. 'Jouw EVS-avontuur begint al voor je vertrekt' las ik ergens in het papierwerk dat ik de afgelopen weken doorploegde. Wist ik veel dat ze gelijk zouden krijgen...

Pre-departure training. Brussel. Vier mensen rond een flipchart. Verhalen, ervaringen, ideeën over de toekomst. Vincent, Jessica en Tijs. De eerste trekt naar Bosnië om er aan jeugdwerk te gaan doen in een godvergeten gat, terwijl Jessica en Tijs hun hebben en houden hier achterlaten om samen met de kroost hun goed hart te gaan tonen in Roemenië. En ik? Ik ga wat bijen vangen in Zuid-Portugal. In het aanschijn van zoveel goedheid en zelfopoffering voel ik me zowaar een profiteur...

Maar ook ik ga goede zorgen verlenen. A Rocha, mijn nieuwe thuis binnen een paar weken, is een christelijk geïnspireerde natuurvereniging voor wie God de wereld geschapen heeft. De mens is hier door Hem zelve geplaatst als herders. Natuur als schapen. Minder geblaat, meer wol. Niet meteen mijn volledige geloofsovertuiging, maar hé, is het eindresultaat niet wat telt? Vanaf volgende maand staat Bijbelstudie dus op mijn weekprogramma. Bijbelstudie, of een andere nuttige bezigheid naar keuze. Zo vrij ben je daar gelukkig wel. Ben benieuwd. Maar laat het eerst nog maar wat gonzen...