Het is zover. De eerste vier weken zitten er op. Op de kop 28 dagen geleden strompelde ik uit het vliegtuig, snoof ik de heerlijke geuren van de Algarve op en zette ik mijn tanden in mijn allereerste Pastel de Natas. Vier weken later is het tijd voor een overzicht. Een overzicht in cijfers welteverstaan.
Um
Een nieuw leven, een nieuw land. Een leven in een land waar
de meeste maaltijden bestaan uit 300 gram vlees én vis per persoon en waar ze
meer dan duizend recepten hebben om Kabeljauw klaar te maken. Tevens een land
dat meer vegetarische restaurants per duizend inwoners kent dan België. Een
land ook met gevaarlijke gekken op de baan. En gevaarlijke gekken náást de
baan. Wie rijdt dan ook met paard en kar op de
hoofdweg van de provincie? En wie doet hetzelfde met een longboard? Juist
ja, gekken.
Dois
‘Eanes’. Zo wordt ik hier door de doorsnee Portugees in huis
aangesproken. Als je mijn naam op deze manier schrijft klinkt het als ‘Jensch’.
En das meteen ook het dichtste dat ze bij de juiste klank kunnen geraken. Het
is alleszins een pak beter dan de ‘Jan’s’ of de ‘Yen’s’ die ik hier normaal
gezien naar mijn hoofd geslingerd krijg. Een tweede bijnaam die blijft hangen
is ‘d'Artagnan’. Een naam die ik zo’n kleine maand geleden kreeg, bij mijn
eerste ontmoeting met Collin, een vriendelijke, maar soms grofgebekte
Engelsman. De exacte reden blijft me tot op heden volkomen onbekend, maar ik
vermoed dat het iets te maken heeft met m’n baardgroei én het feit dat we hier
met z’n drieën (Drie Musketiers, remember?) gearriveerd zijn.
Três
Drie honden is dit huis rijk. Eerst en vooral is er de
senior, Bobby, die zo oud is dat hij nauwelijks op z’n poten kan blijven staan
(wat erg vervelend is als hij je super enthousiast volgt wanneer je er op uit
trekt en halfweg bekaf neerzijgt). Tweede in rang is het teefje, Linda. Die is niet
alleen zo knap als haar naam aangeeft, maar ook de snuggerste van het trio. De
jongste telg, tevens de grote loebas van de kliek, heet Aslan. Zo groot als ie
is, zo lomp kan hij soms uit de hoek komen. Er gaat hier geen week voorbij of
we moeten hem uit het café in het dorp halen of een koppel Flamingo’s uit zijn
klauwen redden. Honden. Ze brengen leven in de brouwerij. Zoveel is zeker…
Quatro
Veel wandelen, blokske (of beter gezegd, schiereilandje)
rondlopen, mountainbiken én ’t longboard uithalen. Het mag op zich allemaal niet
zo bijzonder lijken, maar mijn vastgeroeste lichaam heeft er wel deugd van. De
scheenbeenvliesontsteking ligt echter op de loer en mijn vermorzelde enkel
werkt ook van tijd tot tijd serieus tegen. Evenwicht zoeken is de boodschap.
Niet gemakkelijk.
Cinco
Vijf. Vijf nationaliteiten in één huis. Enkele Portugezen,
een Nederlandse, een Fransman, en koppel Engelsen en één Belg. We vormen een
kleurrijke bende. Niet altijd even gemakkelijk. Wel altijd veelzijdig en
boeiend. Hilarische versprekingen, vervelende misvattingen. Europa op een
zakdoek.
Sete
Zeven soorten dagvlinders heb ik er hier al uit gesleurd. En
dat terwijl het nog volop winter is. Dat beloofd voor de echte lente. Overdag dagvlinders,
’s nachts motten. Het leven is hier zwaar. Topper tot nog toe? Een reusachtige
Monarchvlinder in de wegberm. Genieten!
Doze
Twaalf dagen. In de afgelopen 4 weken hebben we 12 regendagen
gehad. Twaalf zeg ik u! De temperaturen mogen hier dan wel een tikkeltje hoger liggen dan die in
het verre België, door de aanhoudende regen van de afgelopen twee weken voelt
het hier fris aan. Waar ik de eerste dagen de bezorgde blikken naar mijn ontblote
armen nog weg lachte, des te instemmender klinkt mijn “Esta muito frio hoje!” dezer dagen. Tijd voor muts en sjaal? Of toch
maar zelf leren breien?
Vinte e um
Zeven keer drie. Eénentwintig. Het aantal geplantte Artisjokzaden
van het pakje dat Marianne me nog snel toestopte bij het vertrek. Toevertrouwd
aan Moeder Aarde. Goed op weg gezet met een flinke schep compost. In de hoop
deze zomer Artisjokkensalades in elkaar te kunnen draaien. Lekker!
Setenta
Zeventig uren. Gespendeerd aan blog, mail en facebook. Minstens.
De wereld vertellend wat ik hier aan het uitspoken ben. Tijd die ik niet écht
hier was. Tijd om wat meer los te laten. Tijd om wat meer hier te zijn. Portugal. Mijn tweede thuis.
Cem e três
Honderd en drie aantal vogelsoorten. En dat voor een
insectenliefhebber. Maar ook de lijst van gedetermineerde plantensoorten wordt
langer en langer. En de bijencollectie groeit. En de nachtvlinders. En…
Eerlijk? Het voelt enorm bevrijdend om niet meer allen Mr.
Bee te zijn. De goesting is er. Goesting om alles te doen. Alles te leren
kennen. Alles te onderzoeken. Dit land binnenstebuiten te keren. Goed begonnen
is half gewonnen toch? ’t Zal nodig zijn. Want er is nog werk aan de winkel. Véél
werk.
Laat die nieuwe maand maar komen. Ik heb er zin in!
