The Road

We schrijven dinsdag 6 januari. 's Ochtends vroeg. Maar dan ook echt vroeg. Té vroeg in feite. Marianne en ik zoeven over de snelweg richting Charleroi. Richting vliegveld. En ook al een beetje richting Portugal. Slaapdronken. En met een kleine knoop in de maag omwille van het nakende afscheid. Met lodderogen waar zelfs de loeiharde beats van Stromae nauwelijks verandering in kunnen brengen. Eerste afslag gemist, tweede keer verkeerd gereden. De digitale klok tikt genadeloos verder. Charleroi Airport aka Brussels South. Eindelijk. En ook: 'nu al?'.

Twaalf minuten wandelen tot de hal. Gigantische rijen aan de incheckbalie. De knoop in mijn maag, die zich hier al enkele dagen genesteld had, en die bij elk afscheid weer wat strakker getrokken werd, staat zo strak als een vers gespannen vioolsnaar. Het longboard. Volledig ontmanteld, wielen netjes opgeborgen onderin de rugzak. Een plank. Meer is het niet. Als 'een klein instrument zoals een gitaar, cello of viool' mee mag, kan dit geen enkel probleem opleveren, toch? Security hier, security daar. Vasttapen aan de rugzak dan? Of weegt ie dan teveel? Bijbetalen? Thuislaten? Vlucht missen? De adrenaline giert door mijn lijf. En diezelfde klok blijft genadeloos verder tikken.

En al die tijd ben jij daar. Meestressend. De knoop delend. En zoveel meer. Dat mijn plank, wielen én ikzelf hier geraakt zijn heb ik ook aan jou te danken. En zoveel meer. En daarvoor wil ik je bedanken. Liefhebben ook. Zoveel meer.

Vandaag deelden we een eerste tripje. Mijn board en ikzelf. Maar ook jij was erbij. Diep weggestoken hier vanbinnen. Deze beelden zijn dan ook voor jou. Ik heb heel erg genoten van de tocht vandaag. Ik hoop dat jij er evenveel van geniet...

Liefs.