Equilíbrio

Equilíbrio. De titel van dit nachtelijke schrijfsel is het Portugees voor 'evenwicht'. Maar je hoeft natuurlijk geen groot linguïst te zijn om dat uit te vlooien. Evenwicht dus. Maar het had evengoed 'diversiteit' kunnen zijn. Of 'ontnuchtering'. Zelfs 'settelen' had gekund.

De afgelopen twee weken zijn voorbij geraasd. Het leven gaat hier wat trager dan in ons koude kikkerlandje, maar de dagen lijken net sneller voorbij te vliegen. Een tijdsgerelateerde contradictio in terminis zoals dat heet. De stress heb ik hier al enkele keren voelen opkomen. Stress in een stressloze omgeving. Je moet het maar kunnen. De vele nieuwe impressies die enkele weken geleden alleen als positief ervaren werden hebben intussen ook hun schaduwzijde blootgegeven...

Ik ben moe. Ik ben 'het' misschien soms ook wel moe. De nieuwigheden, het sociale, de diversiteit. Niet zozeer de diversiteit aan alles wat hier rondkruipt, -springt, en -vliegt, maar wel de diversiteit aan talen, culturen, meningen en persoonlijkheden. Het maakt het leven hier enerzijds boeiend en anderzijds soms verstikkend ondraaglijk. Het leven in een gemeenschap als die van A Rocha kan zwaar uitvallen. Het evenwicht zoeken is soms als balanceren op een slappe koord. Moeilijk.

Het doet je ook sterk nadenken over het leven. En over jezelf. Over je verleden. En over waar je morgen wil staan. En volgende week. Hoe jij jezelf verhoudt tot andere mensen. En of dat ook effectief is wat je aankan. Ja, ik ben gek op nieuwigheden. Altijd al geweest. Gemakkelijk afgeleid ook. Maar trop? Dat is teveel. Sociaal dan? Natuurlijk wel. En net daarom is donderdag mijn favoriete dag van de week. Visitors day. Nieuwe mensen leren kennen. Boerinnenbondgewijs. Een zwerm oudjes om je heen. Een babbeltje over vogels, over vlinders en over bijen. Wat gekken over de meisjes met 70-jarige knarren. Wat toekomstplannen maken ook. Gezellig tafelen met z'n vijftien. Maar erna? Erna zou ik soms graag in een diepe, koele put willen kruipen. Me even afsluiten van de wereld. Tot innerlijke rust komen. Om weer volop van de diversiteit te kunnen genieten. Een koppel Engelse gibbermeiden, een zwijgzame Fransman, een Portugese jongedame met prinsesallures, een lange Portugees met een apart gevoel voor humor, ... Ik heb ze lief. En soms zou ik ze graag een dag of twee niet moeten zien. Maar daarvoor zijn de weekends uitgevonden zeker?

Evenwicht dus. Belangrijk op het longboard, op de fiets, bij het jongleren en in het leven in het algemeen. Een altijddurende opdracht. Een spel van vallen en opstaan.

"Lieverd, neem je jouw slackline mee? Kunnen we lekker samen balanceren. En die lijn? Die zetten we superstrak."

No doubt.