Lieve Lova, (wat een prachtige alliteratie is dit toch!)
Welkom! Zondag 27 september 2015 was de dag die jij koos om
ons te vervoegen. Een wel heel bijzondere avond. Terwijl jij jouw eerste
levenskreet slaakte, was jouw nonkel naar de maan aan het staren. En niet
zomaar een maan. Een supermaan. Een bloedmaan ook. De aarde bevond zich immers
tussen zon en maan waardoor we konden genieten van een heuse
maansverduistering. En terwijl de volle maan haar zijdeglans wierp op een
buitenaards landschap in Zuid-Portugal kwam jij op deze wereld. Weg uit dat
warme nest waarin mama Lisette jou 9 maanden koesterde, recht in een ander warm
nest. Onze familie.
Maar ach, wat brabbel ik toch allemaal? Het is misschien nog
veel te vroeg om het over alliteraties en maanconstellaties te hebben. Om de
liefde voor taal en muziek te delen. Om samen lange wandelingen te maken en jou
onder te dompelen in de magie van deze wereld. Om te dansen en te zingen. En om
jou het verhaal van die bijzondere nacht te vertellen. Jouw eerste nacht.
Ja, het is inderdaad nog wat te vroeg hiervoor. Voorlopig
wil ik je vooral verwelkomen. Nog even van op afstand, maar binnenkort van heel
dichtbij. Met zachte kusjes en een warme knuffel. Deel uitmakend van dat warme
nest. En er is meer. Ik wil er ook zijn bij jouw eerste tandjes. Jouw eerste
stapjes. Jouw eerste vallen en opstaan. Ik wil er graag zijn tijdens momenten
van vreugde en momenten van verdriet. Om samen dit grote avontuur te delen. Het
avontuur van het leven. Jouw leven. Lova betekent trouwens zoveel als
‘belofte’. En dit is mijn belofte aan jou. Voor altijd.
Wees dus welgekomen lieve Lova. Wees welkom lief maanmeisje.
Liefs
Nonkel Jens
Geen opmerkingen:
Een reactie posten