Life is a playground

Vanavond zag ik een topfilm. 'Locke'. Met een e. Eén man, één auto, een 85 minuten durende autorit. Een leven dat verandert. Van het ene moment op het andere. In 85 minuten vermorzeld en verbrijzeld wordt. Maar ook opnieuw opgebouwd. Een leven dat opnieuw vorm krijgt. Een nieuwe richting uitgaat. Een nieuwe keuze.

Het blijft in mijn hoofd spoken. Keuzes. Het zijn rotkrengen waar we allemaal elke dag mee in contact komen. Kleine keuzes en grote keuzes. Makkelijke en moeilijke. Het leven kan een strijd zijn. Een puinhoop. En door middel van keuzes laveren we onszelf doorheen het schroot. Proberen we roestige nagels en vermolmde planken te vermijden. Proberen we heelhuids aan de overkant te raken. In de hoop dat alles hetzelfde kan blijven. Een illusie. Want zijn we niet haast onopgemerkt weggedreven? Van wat we kenden, wie we waren? Pogen we niet altijd de persoon te worden die we altijd al graag wilden zijn, maar wellicht nooit zullen worden? Waarom is het toch zo moeilijk om stil te staan bij het nu? Waarom klampen we ons het ene moment krampachtig vast aan wat ooit was en streven we het volgende naar een onnavolgbaar droombeeld over de toekomst? Waarom vergeten we zo vaak dat moment ertussen. Het enige moment dat geleefd kan worden? Het nu.

En waarom hebben we zoveel schrik om keuzes te maken? We zijn als de dood om de verkeerde keuze te maken. Soms is de schrik om de juiste keuze te maken zelfs nog groter. Verstikkend. Ook ik heb er last van. Ik ben een kind van de generatie Y. Een twentiesomething. Verwend en verwaand. De wereld aan de voeten. Keuzes te over. Keuzes die schouders doen kraken. Kruispunten in het leven, dag na dag.

De voornaamste schrik is dat keuzes onomkeerbaar zijn. En dat zijn ze ook. Eens een bepaalde weg ingeslagen is, is er geen weg meer terug. Het moment is voorbij. Behoort al tot het verleden. Een voldongen feit. Een keuze. Definitief. En toch bestaat er een manier om de dingen 'goed' te maken. Want naast de hoofdwegen die in kruispunten uitmonden zijn er ook zandwegen en grindpaden. Op het eerste zicht misschien minder makkelijk begaanbaar. Maar ze zijn er. Als je het maar hard genoeg wil. En als je het maar hard genoeg durft. Zandwegen en grindpaden die kunnen leiden naar kruispunten van weleer. Zodat een oude keuze herzien kan worden. Ook al liggen de kaarten nu alweer anders natuurlijk. Heeft de tijd zijn tol al geëist. Is het moment van weleer lang vervlogen. Maar maakt dat een nieuwe keuze minder waardevol? Minder echt? Is de overwinning van het maken van een juiste keuze minder zoet, alleen maar omdat ze wat uitgesteld werd?

Of moeten we niet gewoon wat meer ontspannen in het leven proberen staan? In het hier en het nu? Om het met een quote uit de film 'Mr Nobody' te zeggen: 'At my age the candles cost more than the cake. I'm not afraid of dying. I'm afraid I haven't been alive enough. It should be written on every school room blackboard: Life is a playground - or nothing.'

Vijf jaar geleden maakte ik een keuze. Ik ploeterde me intussen overheen heel wat zandwegen en grindpaden. Om een nieuwe keuze te maken. Rijker en ouder. En nu? Nu trek ik richting speeltuin. Het leven is zo al kort genoeg.